تو رفتی و من بهار ندارم    

                              عمریه تو زندون خزونم بی بهارم

تو رفتی و به اشکام اعتنا نکردی

                              آتیش زدم این زندگی رو، تو تماشا کردی

ای کاش که می موندی و می دیدی

                             این دیوونه بازی واسه تو بود

ای کاش که می موندی و می دیدی

                            این دل شکسته چه مهربون بود

آواره ی کوچه های بی تو

                            در حسرت یک نگاه تو مرد

اون دیوونه ی پر از گلایه

                            تو غربت بی تو بودناش مرد

تو لایق نفرین دلم بودی و من

                            نفرین دلم رو برات نکردم

تو دلسنگترین دلسنگ بودی ولی من

                           ستا ره ها رو واسه تو بهونه کردم

تو شکستی دل رو بی مهابا

                           ای کاش که می دونستی که چه کردی

شاکی نشدم از دست تو ، من

                          چون عاشقی رو بهونه کردی